Storytelling

Op de weg terug van de workshop storytelling, laat ik de stof nog eens door mijn hoofd gaan. We hebben vandaag de eerste vier stappen behandeld van een goed verhaal maar het blijft voor mij nog een beetje ongrijpbaar. Ik vraag me af hoe ik het als schrijver van korte stukjes in hemelsnaam moet toepassen. Maar als ik ’s avonds op de bank zit en naar de televisie kijk, valt het kwartje. Ik zie Splinter Chabot in gesprek met Mathijs en ik voel het meteen, dit is een goed verhaal.

Splinter zit aan tafel bij de Wereld Draait Door om het te hebben over zijn boek ‘Confettiregen’. Hij vertelt openhartig over de worsteling met zijn seksualiteit die hij doormaakte als jonge jongen. Ik hang aan zijn lippen want ik voel het en ik niet alleen. De zaal is stil. Zijn woorden raken een snaar die in ons allemaal zit. Een universele angst voor afwijzing, de vrees om buiten de groep te vallen. Als een onderzoeker mijn bloed zou analyseren, zou het level van het knuffelhormoon oxytocine aanzienlijk zijn. Ik loop over van de empathie.

Het verhaal dat hij deelt heeft alle stappen in zich waar we het vandaag over hebben gehad. Niet helemaal in de volgorde zoals ik het heb gehoord, maar wel overduidelijk. Als proloog de rustige jeugd in een stabiel en warm gezin waarin in de puberteit iets begint te schuren. Een groeiend verlangen om helemaal eerlijk te kunnen zijn. Dan stap twee, de oproep die hij niet kan negeren. Het ontploffingsmoment dat hem uit zijn redelijk comfortabele status quo trekt. Stap vier, de oproep komt in de vorm van Marc Marie Huibregts die hem met zijn eigen verhaal over de streep trekt en hem de moed geeft om zijn grote geheim te delen. De weerstand die hij daarbij moet overwinnen is stap drie.

En dan zijn moeder die de mentor vertolkt in het verhaal. Zij voelt als geen ander aan wat haar kind nodig heeft. En in een prachtig liefdevol gebaar, zet zij een oude misstand recht door de tekening van een stoel waar hij als kind een onvoldoende voor kreeg, na te bouwen met een geheim vakje waarover ze alleen Splinter vertelt. Een mooie blijk van inzicht en liefde voor haar kind en een subtiele manier om hem te vertellen dat het goed is als je een geheim hebt, maar dat het wel goed is om er uiting aan te geven, ook al hou je het nog even voor jezelf.

En voilà, een prachtige spanningsboog in dit korte item van maar een paar minuten. Ik voel me al iets geruster over de toepasbaarheid van de principes van storytelling op mijn eigen werk. Ik ben benieuwd naar de rest van de theorie en naar het boek van Splinter. Want het zou maar eens kunnen dat dit alle ingrediënten heeft voor een steengoed verhaal.

 

Deze blog schreef ik als huiswerkopdracht voor de workshop Storywriting van de Storytelling academy

Afbeelding: screenshot DWDD

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment